مقدمه و اهمیت پژوهش
یک پژوهش جدید نشان می‌دهد که محدودیت زمانی غذا خوردن می‌تواند باعث کاهش وزن ملایم در بزرگسالان مبتلا به چاقی و پیش‌دیابت یا دیابت نوع ۲ کنترل‌شده با رژیم غذایی شود. محدودیت زمانی غذا خوردن شکلی از روزه‌داری متناوب است که شامل غذا خوردن تنها در یک بازه زمانی ثابت ۸ تا ۱۰ ساعته در روز می‌شود. این مطالعه که در مجله Obesity منتشر شده است، جدیدترین یافته‌های پژوهش‌های در حال انجام به رهبری دیسی دوآن، استادیار پزشکی در پزشکی جانز هاپکینز و نویسنده اصلی این مطالعه، درباره چگونگی تغییر وزن و سایر عملکردهای بدن توسط محدودیت زمانی غذا خوردن بدون محدودیت کالری است.
به گفته دوآن، مطالعات دیگر روی محدودیت زمانی غذا خوردن، آن را با توجه به محدودیت کالری عمدی یا غیرعمدی بررسی کرده‌اند. اما این مطالعه جدید بر این موضوع تمرکز دارد که آیا محدود کردن زمان صرف غذا در شرایطی که میزان کالری دریافتی ثابت نگه داشته شود، سایر عوامل مرتبط با چاقی مانند رفتار تغذیه‌ای، التهاب و هورمون‌های اشتها را تغییر می‌دهد یا خیر. بیش از ۱۰۰ میلیون بزرگسال مبتلا به چاقی و ۱۱۵ میلیون بزرگسال مبتلا به پیش‌دیابت در ایالات متحده در معرض خطر افزایش عوارض قلبی‌عروقی مانند فشار خون بالا، حمله قلبی و سکته مغزی هستند و انتظار می‌رود این آمار افزایش یابد.
روش‌شناسی و جزئیات آزمایش
در این مطالعه ۱۲ هفته‌ای، گروهی از بزرگسالان بین ۱۸ تا ۶۹ سال مبتلا به چاقی و پیش‌دیابت یا دیابت نوع ۲ کنترل‌شده با رژیم غذایی که بیشتر آن‌ها زن (۹۲ درصد) و سیاه‌پوست (۹۲ درصد) بودند، به‌طور تصادفی به یک برنامه غذایی با محدودیت زمانی ۱۰ ساعته (۱۹ بزرگسال) یا یک برنامه غذایی معمول ۱۶ ساعته (۲۰ بزرگسال) اختصاص یافتند. همه شرکت‌کنندگان رژیم غذایی یکسان DASH را دریافت کردند؛ رژیمی مفید برای سلامت قلب که بر محدود کردن گوشت قرمز، غذاهای پرچرب، شکر و نمک تأکید دارد. کالری دریافتی هر فرد برای حفظ وزن اولیه شخصی‌سازی شده بود. تمام وعده‌های غذایی توسط واحد تحقیقات بالینی پرو-هلث جانز هاپکینز در بالتیمور، مریلند، تحت نظارت متخصصان تغذیه پژوهشی تهیه و ارائه شد.
یافته‌های کلیدی و تغییرات رفتاری
قبل و بعد از مطالعه، نمونه‌های خون ناشتا برای اندازه‌گیری نشانگرهای التهابی و سطوح هورمون‌های اشتها گرفته شد و شرکت‌کنندگان پرسشنامه سه عاملی خوردن را تکمیل کردند تا تغییرات جسمی و روانی را در طول زمان پیگیری و مقایسه کنند. در پایان مطالعه، پژوهشگران کاهش وزن مشابه و ملایمی را در هر دو گروه محدودیت زمانی (میانه ۲٫۷ درصد) و الگوی غذایی معمول (میانه ۲٫۵ درصد) مشاهده کردند. شرکت‌کنندگان هر دو گروه کنترل بیشتری بر غذا، تمایل کمتر به غذا خوردن در زمان استرس و حساسیت کلی کمتری به گرسنگی گزارش کردند. با این حال، هورمون‌های اشتها (گرلین و لپتین) و نشانگرهای التهابی (پروتئین واکنش‌گر C، کورتیزول و sRAGE) بین دو گروه قابل مقایسه بود.
نتیجه‌گیری و چشم‌انداز آینده
دوآن می‌گوید: «ما مشاهده کردیم افرادی که از برنامه محدودیت زمانی ۱۰ ساعته پیروی کردند، بدون محدودیت کالری، وزن کم کردند و عادات غذایی خود را به طور مثبت تغییر دادند. اما ما هیچ مزیت سلامتی منحصر‌به‌فرد و گسترده‌ای در سراسر بدن مرتبط با این استراتژی غذایی فراتر از آن شناسایی نکردیم.» جهت‌گیری‌های آینده این پژوهش شامل بررسی چگونگی تأثیر محدودیت زمانی غذا خوردن بر حفظ کاهش وزن در افرادی است که از طریق مداخلات دیگر، مانند آگونیست‌های گیرنده GLP-1، با موفقیت وزن خود را کاهش داده‌اند.
علاوه بر دیسی دوآن، سوزان کارنل، اسکات جی پیلا، استفانی تی چانگ، جین ام کلارک و نیسا ام ماروتور از دیگر نویسندگان این پژوهش هستند. این مطالعه توسط مؤسسات ملی بهداشت و انجمن قلب آمریکا حمایت شده است.