پیامدهای نمادگرایی در روابط میانگروهی
بیانیههای رسمی به رسمیت شناختن زمین — که در آنها مالکیت و سرپرستی تاریخی بومیان بر زمینها به رسمیت شناخته میشود — به طور گستردهای در استرالیا، یعنی خاستگاه اصلی خود، مورد استفاده قرار میگیرند و در ایالات متحده آمریکا نیز در حال گسترش هستند. حامیان این بیانیهها استدلال میکنند که چنین اقداماتی موجب افزایش آگاهی درباره تاریخ بومیان و جلب حمایت برای جبران خسارتها میشود. با این حال، شواهد تجربی درباره اثربخشی علی این بیانیهها تا پیش از این محدود بوده است.
یافتههای حاصل از آزمایشهای تجربی
در همین راستا، آزمایشهای تصادفیسازیشدهای روی جمعیتهای غیربومی در استرالیا با نمونهای شامل ۱٬۷۲۴ نفر و ایالات متحده آمریکا با نمونهای شامل ۱٬۷۷۳ نفر انجام شده است. یافتههای این پژوهش نشان میدهد که مواجهه با این بیانیهها، آگاهی افراد را نسبت به گروههای بومی محلی افزایش میدهد، اما در عین حال میتواند علاقه به فرهنگ و میراث بومیان را کاهش دهد.
علاوه بر این، پژوهشگران هیچ تأثیر معناداری بر طیف وسیعی از نگرشهای سیاسی، از جمله احساس گناه جمعی و حمایت از جبران خسارتها، مشاهده نکردند. این امر نشان میدهد که بیانیههای نمادین به تنهایی قادر به تغییر جهتگیریهای عمیق سیاسی یا ایجاد همدلی ساختاری در میان اکثریت غیربومی نیستند.
تأثیر بر شهرت سازمانی در مقایسه با اقدامات مادی
بخش دیگری از این پژوهش که شامل آزمایشهای تکمیلی روی ۳٬۶۳۸ نفر بود، نشان داد که پذیرش و قرائت این بیانیهها مزایای شهرتی اندکی برای سازمانها و نهادهایی که با نظارت و انتقاد عمومی مواجه هستند، به همراه دارد. با این حال، اقدامات پرهزینهتر و ملموستر — مانند جبران مالی و مشارکت دادن بومیان در فرآیندهای تصمیمگیری — تأثیرات به مراتب بزرگتر و معنادارتری بر ادراک عمومی از مسئولیت اجتماعی این نهادها بر جای میگذارند.
در نهایت، یافتههای این مطالعه که با استفاده از نرمافزار آماری متنباز آر نسخه ۴.۴.۲ تحلیل شده است، نشان میدهد که بیانیههای به رسمیت شناختن زمین بیش از آنکه تغییرات اجتماعی و سیاسی واقعی ایجاد کنند، به عنوان ابزاری برای بهبود شهرت سازمانی عمل میکنند.