آنچه انباشته میشود
پژوهشی تازه به سرپرستی دانشگاه کالج لندن نشان میدهد سختی مالی پایدار میتواند افت شناختی مرتبط با سن را تسریع کند. این مطالعه که در نشریهٔ Innovation in Aging منتشر شده، اطلاعات ۲٬۷۵۹ نفر در بریتانیا را تحلیل کرده است؛ کسانی که در بخش بزرگی از زندگی خود پرسشنامههایی را در قالب یک پیمایش ملی سلامت و رشد تکمیل کردهاند.
یافته روشن است: کسانی که در بزرگسالی اولیه و میانی با دشواریهای مالی مستمر یا درآمد پایدارِ پایین روبهرو بودهاند، در آزمونهای شناختی تا سن ۵۳ سالگی عملکرد ضعیفتری داشتهاند. در زیرگروهی که بعدها تصویربرداری مغزی شدند، درآمد پایینِ پایدار با سلامت مغزی ضعیفتر در سالهای بعد — میان ۶۹ تا ۷۱ سالگی — از جمله انقباض بیشتر مغز همراه بود.
عاملی که با کنترل متغیرها از بین نرفت
این پیوندها حتی پس از آنکه پژوهشگران عوامل دیگر را لحاظ کردند پابرجا ماند؛ عواملی چون توانایی شناختی دوران کودکی، سطح تحصیلات و محرومیت دوران کودکی.
چرا «مدت» مهمتر از «شدت» است
نویسندهٔ مسئول، Jacques Wels، بر نکتهای روششناختی تأکید میکند: بیشتر مطالعات دربارهٔ سالمندی شناختی، سختی مالی را تنها در یک مقطع زمانی میسنجند. استفاده از چند دهه داده به این پژوهش اجازه داده ببیند که بدترین پیامدهای شناختی با انباشت سختی در طول سالهای متمادی پیوند دارد، نه با دورههای گاهبهگاه ناملایمت.
نویسندهٔ ارشد، Praveetha Patalay، پیامد سیاستی آن را چنین صورتبندی میکند که حمایت از افراد درگیر سختی مالی و کاهش فقر مزمن میتواند به پیشگیری از افت شناختی و موارد زوال عقل در آینده هم کمک کند.
شدت اثر در همه یکسان نیست
- رابطهٔ میان ناملایمت مالی و سلامت مغزی ضعیفتر، بهویژه در مردان قویتر بود.
- همچنین در کسانی که محرومیت دوران کودکی را تجربه کرده بودند شدیدتر دیده شد.
- و در حاملان گونهٔ ژنتیکی APOE که با افزایش خطر آلزایمر مرتبط است.
پژوهشگران برای تفاوت میان زنان و مردان چند توضیح احتمالی پیش میگذارند، از جمله اینکه مردان محروم ممکن است بیشتر از زنان محروم به رفتارهای ناسالم روی آورده باشند، و اینکه مردان این نسل احتمالاً فشار مالی را متفاوت تجربه کردهاند چون بیشتر نانآور اصلی خانوار بودهاند.