مسیر دوپامینی کند و یادگیری طعمها
تجربه نخستین جرعه از قهوه سیاه معمولاً ناخوشایند است. تلخی شدید آن از نوع طعمهایی است که مغز انسان به طور طبیعی تمایل دارد از آن دوری کند. با این حال، میلیونها نفر به مرور زمان به این طعم علاقهمند میشوند و از نوشیدن قهوه صبحگاهی خود لذت میبرند. پژوهشگران دانشگاه کالیفرنیا سانفرانسیسکو در مطالعهای که در تاریخ ۴ نوامبر در مجله نیچر منتشر شده است، یک مسیر دوپامینی را میان سیستم گوارش و مغز شناسایی کردهاند که نحوه شکلگیری این علاقه را از طریق تجربه مکرر توضیح میدهد.
دوپامین یک پیامرسان شیمیایی است که در انگیزه، پاداش و یادگیری نقش دارد. پژوهشهای گذشته بیشتر سیگنالهای سریع دوپامین را بررسی کرده بودند که ظرف چند ثانیه پس از مواجهه با یک پاداش ظاهر میشوند. اما پژوهش جدید سیستمی کندتر را بررسی کرده است که به اطلاعات درون بدن پاسخ میدهد و به مغز امکان میدهد پس از مصرف غذا، فواید آن را درک کند. زکری نایت، استاد فیزیولوژی و نویسنده ارشد این مطالعه، اعلام کرد که این سیستم کند دوپامین عاملی است که باعث میشود انسانها به مرور زمان به طعمهای خاص علاقهمند شوند. وقتی مغز طعم قهوه را با اثرات تحریککننده کافئین مرتبط میسازد، آن طعم مطلوبتر به نظر میرسد.
سیگنالهای پاداش گوارش و واکنش مغز
هنگامی که غذا وارد دستگاه گوارش میشود، حسگرهای ویژه، مواد مغذی مانند قند و چربی را شناسایی میکنند. اطلاعات این مواد مغذی به سمت مغز حرکت کرده و پاسخی دوپامینی ایجاد میکند که به تدریج شکل میگیرد و چند دقیقه ادامه مییابد. زکری نایت و جیمز گروف برای بررسی این روند، مواد مغذی شامل آب قند یا مایعی مشابه میلکشیک را مستقیماً وارد معده موشها کردند تا اثر مواد مغذی را از تجربه چشیدن غذا جدا کنند.
نتایج نشان داد که یک پاسخ دوپامینی قوی و طولانیمدت در منطقهای از مغز به نام آمیگدال باختری-جانبی قدامی ایجاد میشود. این بخش از مغز در پردازش احساسات و یادگیری ارتباط میان تجربهها و پیامدهای آنها نقش دارد. پژوهشگران دریافتند که با قطع این مسیر، موشها به خوردن طبیعی ادامه میدهند اما توانایی یادگیری ارتباط میان طعم جدید و دریافت کالری را از دست میدهند. در آزمایش معکوس، با تحریک مصنوعی فیبرهای دوپامینی پس از چشیدن یک طعم بدون کالری، موشها به آن طعم علاقه پیدا کردند.
عدم تقارن در مغز و چشمانداز درمانهای جدید
بررسیهای انجامشده روی انسانها نیز الگوی مشابهی را نشان داد. دانا اسمال، روانشناس در دانشگاه ییل، با تحلیل مجدد دادههای مطالعه تصویربرداری پزیترون روی ۱۳ مرد دریافت که ترشح دوپامین پس از دریافت مواد مغذی بیشتر در سمت چپ آمیگدال باختری-جانبی قدامی متمرکز است. همچنین مطالعه دیگری به سرپرستی مارک تیتگمایر روی ۳۸ بزرگسال با استفاده از تصویربرداری رزونانس مغناطیسی عملکردی، افزایش فعالیت را در همین منطقه پس از مصرف گلوکز نشان داد. در هر دو گونه انسان و موش، پاسخ دوپامین در سمت چپ این بخش از مغز بهمراتب قویتر از سمت راست بود.
شناسایی این مسیر، نحوه تأثیر دستگاه گوارش بر پاسخهای یادگیریشده مغز را روشنتر میکند. یکی از زمینههای مورد توجه، داروهای GLP-1 است که هورمونهای طبیعی گوارش را شبیهسازی میکنند. نایت احتمال میدهد که بخشی از اثر این داروها ممکن است ناشی از کاهش سیگنالهای دوپامینی باشد که با ورود مواد مغذی به گوارش تولید میشوند. درک دقیقتر این فرایندها میتواند به جای کاهش ساده اشتها، به توسعه روشهایی برای تغییر ترجیحات غذایی افراد کمک کند.
